Sen Gülünce

Sen bana gülünce
Boğazda Kız Kulesi,
Dokunur yalnızlığıma,
İncitir canımı.
Martılar sus pus olur,
Gözlerinde.
Dudaklarımda ıslanmış bir
Sevda türküsü durur.

Yalvarırım.
Ne zaman bana gülsen,
Avuçlarım kanar.
İstanbul hep yalan söyler,
Ben yalan söylerim.
İnanmaya muterizdir sesin.
Hâlbuki bütün yalanlarımın
Yekûnundaki gerçeksin.

Sen bana gülünce,
Yanağıma yol düşer.
Şairler bir bir ölür.
Ben sana mecburum, diyemem.
Kalkıverir İstanbul’un orta
Yerinden sinema.
Gözlerin nefesime dolanır,
Nefesim lodosa döner.
Saçlarından yıldız koparır
Solumaktan utanırım.

Sen gülünce,
Ben insanlıktan çıkarım.
Sen bilmezsin
bana gülersin.

Maruf Öztoprak