Yıkılmışlıklarım

Yıkılmışlıklarım var yine içimde büyük büyük...
Kapkara bir hiç olarak bekliyorlar özlenenin gelmesini...
Senden bana son kalan;
Ardı sıra gelen yıkılmışlıklarım....

İçin acıdı mı hiç yıkıp giderken kalbimin son umutlarını...
Seni sevmenin bu kadar acı olacağını tahmin etmemişti kalbim...
Sadece sevmişti;
Tıpkı bir çocuk gibi...
Habersizce, bağlanarak ve bembeyaz sevmişti...
Şimdi ise senden kalan yıkılmışlıklarım bana teselli...
Onlar anlıyor gözlerimi artık...
Yıkılmışlıklarım çizik tren rayları ardından giderken el sallıyorlar bana...

Soğuk sokaklarda kalmışım yıkılmışlıklarımla bir başıma....
Yalancı gözler yalancı gülermiş...
Ne kaldı ki zaten yıkılmışlıklarımdan başka bana bir gerçek...
Denize döksem içimi dalgalarla vurur yalanlarımı yüzüme...
Rüzgara çevirsem kalbimi sertce sorgular sensizliğimi....
Güneşe versem yüreğimdeki yok oluşu aldırmadan soldurur gülümü...

Şimdi sen de gittin ya ardımdan;
Gözlerini kapayarak...
Görüyor musun peki;
Ben yanlızlığımın karanlığında uzaklaşırken nefesimden...
Sen yeni bir aydınlık görüyorsun ve gözlerin kapalı....
Kim bu ruhuhdaki yabancı?

Vazgeçmek yoktu benim kalbimdeki kanlı yazımda...
Ayrılık göz kırpsa bile ben yüz vermezdim...
Ya sen??
Yıkılmışlıklarımla bırakıp gittin beni başbaşa...
Şimdi dönsen neye yarar...
Kalbimde yıkılmışlıklarım yeterken bana....

Umut Çetinkaya