YALNIZLIĞIM VE SEN !!!

Ben hep köşe kapmaca oynadım bu yalan dolu dünya ile,
Ben kaçtım yalnızlıktan o hiç bırakmadı peşimi...
Habire çıktı karşıma...Bırakmadı simsiyah bir yolda gidişimi...
Herzaman gösterdi o çirkin yüzünü bana yalnızlık.
Hep vurdu beni tam sırtımdan...
Acı çekmek bir alışkanlıktı adeta ruhuma.Acı çekmek durmadan...

Ve ben...
Ve ben yalnızlıkla boğuşurken kılıcımı çekmiş;
Yalnızlığa siper almış...
Yeni bir acıyı, yeni bir yalnızlığa tutsak gibi beklerken,
Ve her bekleyişte yeni bir korkuyu yaşarken,
Sen çıktın gözlerimin önüne; kara gökyüzünden kayan yıldıza ulaşırcasına...
Ben yalnızlığa esir olmuş bedenimin son çırpınışlarını...
Yalnızlık balçığında boğulmak üzere olan ruhumun son nefeslerini verirken,
Sen çıktın karşıma işte...
Suyun toprağa can vermesi gibi,
Güneşin kainatı aydınlatması gibi,
Keremin Aslıyı sevmesi gibi,
Kalbimin aşk ile atması gibi,
Deniz ile ufkun birleşmesi gibi,
Rüzgarın saçlarını savurması gibi...
Sen çıktın karşıma...
Tat oldun ekmeğime aşıma...

Hep sorardım ölüm neden gelmez diye?
Hep düşünür düşünür bulamayınca cevabını kafamı öne eğer çocuk misali ağlardım.
Ama artık buldum, ölüm neden gelmez?
Ölüm nedir ki sen olmayınca...
Koskoca simsiyah bir hiç...
Sen yanımdayken ölüm neden gelsin ki?
Tir tir titrerken yokluğunda, gelince, ellerimi tutunca ısınıp büzülürken karşında neden gelsin ölüm denen şey?
Sen; ben acı çekerken melek gibi geldin yanıma.
Beni severken aydınlattın,Yeşerttin yaprak gibi, hayat verdin su gibi...
Sen beni yalnızlığın o yontulmamış koskoca pençelerinden çektin aldın...
Acılarımı sarıp melhem oldun yaralarıma.O koskocaman duvarı yıktın...
Benim kalbimi tekrar pürhevesle çarptırdın..
Ben; beni yalnızlığa ve acı çekmeye hapsolmuş bir sonsuzlukta ararken;
Sende buldum.
Gözlerinde gördüm gözlerimi...
Şimdi soruyorum:'Ölüm neden gelmez?'
İşte bu yüzden gelmedi; gelmesinde...
Sen yanımdayken, benimken ölümün ne işi var benle???...

Umut Çetinkaya

Umut Çetinkay'nın Diğer Şiirleri İçin TIKLAYINIZ!