Son Yalnızlığım...

Aynı ölüme and içmiş melekler gibiyim,
Yaşanmışlıklarım sırtımda omuzlarım kanıyor,
Şu sıralar yaşıyorum sensiz son yanlızlığımı...
Ellerimden yavaş yavaş kayıp gidiyor sele kapılan gözlerin...
Sonucunu bilmediğim bir neden var seni benden alan?
Umrumda değil kalbime çarpan sessiz çığlıklarım...
Rastlasam sensizliğin bittiği durağa; ayrılık otobüsü geçmese yolumuzdan...

Soğuk kaldırımlar beni kovar oldu harabe mahallemden;
Ellerim ellerine muhtaç ararken nefesinin sıcaklığını...
Nasıl geri getirebilirim ki su misali akıp giden zamanı?
İstemem ki  su olsam da sensiz akmayı...

Senden bana ayrılığın hediyesi göz yaşlarım...
Elbet son yalnızlığım olacak sensizlik oyunundaki rolüm...
Ve çekip gitmek mi en doğrusu sonsuzluğa..
İndiğimiz deniz kıyılarında vurgun yedim ben;
Yastığın üşüyor, ruhum çekiliyor geceleri seni ararken,
Olduğum tüm masallarda gömdüler beni en karanlığa...
Rüyan olurum puslu bir gecenin kimsesizliğinde...
Umutsuzlukların pençesindeyim;aşkın ölmek demek...
Meğer yaşayacağım sensiz bu şehirde yokluğunun bittiği yere yol almak gerek...

                                                                       

Umut Çetinkaya