...SEVMEYİ SEÇMİŞİM BEN...

Yarım kalmış umutların ardından el sallamak düştü bana...
Son gecemin son yıldızı da kaymak üzere avuçlarıma...
Son nefesimin son hecesi çıkmak üzere ağzımdan...
Belki de sonlar başlangıcı olacak birgün varlığının...
Senden bana kalanlar;
Bir kırık yürek dile gelir kimi zaman,
Hüzünler boş odaları sarmış kendine...
Kapılar kapamış gözlerini karanlığa...

Yaşananlar ve kaybolanlar...
Zırh yapar kimi zaman sevgiye kendini;
Nefrete sürükler bazen de insanı...
Bu şiir sana olsun...
Dönülmez bir uçurumun en ucundan;
Sana aksın gözlerimin çıkmazından...

Gözlerin benimdir görmessin sen...
Sevmek;
Kabullenmektir dikenli bir gülü...
Kanatacağını bile bile sarılmaktır...

Yok olmak korkmaktır...
Gizlenmektir yalancı güneşin gölgesine...

Yok olmak da var sonunda...
Sevmek de var...

Sevmeyi seçmişim ben...
Sensizliği tattığımda,
Göz bebeklerindeki denizimi özleyince,
Yağmurlarda elimi tutmalarını özleyince...
Anladım...
Sevmeyi seçmişim ben...
Kaybedince anladım...

Umut Çetinkaya

03.06.2008