SEN GİDİNCE

Soldu, döküldü tüm yapraklar,
Aydınlıkken karanlığa büründü ışıklar,
Güneş doğmaz oldu, doldu her gün karanlıklar,
Sen gidince çiçeğim kırıldı sen gidince.

Yazım kışa, ilkbaharım sonbahara döndü,
Karabulutlarla ayrılık yağmurları yağdı,
Yüreğim aşk acısı çekerken sensiz kaldı,
Sen gidince gönlüm karardı sen gidince.

Yanıpta sönmeyen bir ateş misali,
Közü kıvılcamlanan bir kül misali,
Gözümden hiç gitmiyor serabı hayali,
Sen gidince sensiz kaldım sen gidince.

Hasret kaldım gözlerinin rengine ve gülüşüne,
Dayanamıyorum bakışına ve sözlerine,
Bu dert çekilir mi? duyduğum özlem ile,
Sen gidince yüreğim yandı sen gidince.

Nefes alamaz oldum şu fani dünyada,
Sığmaz oldum ne havaya, ne de karaya,
Böyle değildi bu masal kara kedi girdi araya,
Sen gidince sana muhtaç kaldım sen gidince.

Sır kesildi yüreğim hiç konuşamadım sensiz,
Kimse yok gibi ıssız bir dünya hemde sessiz,
Kaldım tek başıma sensiz yersiz yurtsuz,
Sen gidince kaldım tek başıma sen gidince.

Dilim var ama sensiz dilsiz kaldım,
Gözüm var ama sensiz kör oldum,
Kulağım var ama sensiz sağır oldum,
Sen gidince yaşayan bir ölü oldum sen gidince.

Umut Çetinkaya

Umut Çetinkay'nın Diğer Şiirleri İçin TIKLAYINIZ!