KARANLIK

Bir güneş bana yüzünü dönünce üşümüştüm;
Birde şimdi sen yokken yanımda....
Sensizliğin mermileriyle vurulurken yüreğim...
Terketti gülümseyen güneş ağlayan kenti...

Her an karaya vuruyor duygularım...
Vurgun yemiş gibiyim, sessiz karanlıklarda...
Gülümsemeyi unuttum;Ağlamaksa özlemim...
Göz yaşlarım yağmur olurdu ararken ellerini....

Henüz anladım...
Kaderin bir oyuncağı gibiyim....
Keşkelerimi sayarken idam edilmişim gözlerinin içinde...
Yokolmuşluklarım boğdu denizinde benliğimi...
Aynalar üzerime yürüyorlar...
Yüzleşmek için siyahla...
Nemli kaldırımlardayım...

Yürüyorum, üşüyorum, duyuyorum...
Sensizliği dinliyorum çığlıklar içinde...
Ben beni kaybetmişim herkes içinde....
Sen yokken ben var mıydım?

Gidiyorum karanlığı katarak önüme...
Bir başka yalancı bahara;
Gerçek karanlığa....
Küf tutmuş anılarımla yelken açmışım;
Bir başka acıya ayrı bir çırpınış içinde...

Umut Çetinkaya