Bir sulu boya tablosunun fırça çizikleriyim ben;
Hiç olmadı o resimde olmaya hakkım...
Çünkü; ben karaymışım, ben en siyahmışım.
Çünkü; ben bir ağacın açan yeşil yaprakları arasında solan tek yaprakmışım.

Ama ama o tablo hep beyazmış, hep mutlulukmuş....
İçinde bir ilkbahar günü solan sararmış bir yaprağa yer yokmuş.
Oysa bende bembeyazdım sonra birden karardı rengim....

Rüzgar eser yere düşen tozlar kalkar havaya,
İşte bende o toz parçacıklarından biriyim artık...
Toz duman oldum, estiğin zaman bir güz akşamı karanlık sokaklarda...
Yalan oldum ben, gerçek yüzünü gösterdiğinde masum kalbimin elçisine,
Oysa gerçeğin ta kendisiydim ben seni sessiz sessiz severken...

En büyük hatamda sahiplenmek oldu sevdamı;
Bilemedim bir gün kalkıp halatını çözeceğini limanımdan...
Bilemedim ki işte;
Gökyüzünü, taşı, toprağı, yıldızları, ayı... sahiplenmek gerektiğini,
Ama sahiplendiğim şey onlar olsaydı kopup gitmez miydi benden acaba?
Zaten değil mi bu amalar, bu keşkeler beni toz duman edip küllerimi etrafa savuran...

Umut Çetinkaya

Umut Çetinkay'nın Diğer Şiirleri İçin TIKLAYINIZ!