Gittiğin Gün

Azrailim bir can var bende sana son kalan...
Hepsi sürüklenip gitti ardı sıra benliğimin;
Kim bilir neredeyim?
Belki sensizliğin son nefesinde..
Yada gecenin son yıldızı olmuşum kayıyorum gözlerinden zamanın sonsuzluğuna...

Bulamıyorum kendimi yağmurlu sokaklarda...
Gökler sessizlik oyununda;
Yüreğim sensizlik yangınlarında....
Kıyıp geçiyor geçen vakit karlı düşlerime...

Haykırsam bir alev olup rüyalarına...
Duyar mısın sesimi?

Yok..Yok...
Hapsetmişim yüreğimi gölgelere...
Belki karanlıkta kaybolmaktan korktuğumdandır...
Belki de  seni kaybetmekten;

Söyle...
Rüzgar bu kadar kırık esmiyordu hiç bu kentte...
Güneş hiç bu kadar soldurmamıştı parlaklığını....
Değişen ne?
Gittiğin günmüş bin defa ölüp bin defa dirilmek...
Gittiğin günmüş sevgilim anlıyorum...
Gittiğin gün düşmüş bu kente karanlık...
Gittiğin gün gelmiş azrailim hesaplaşmaya...
Ve gittiğin gün doğmazmuş bu şehire karanlık...

Şimdi yokluğunun son limanında bekliyorum ineceğin gemiyi...
Gittiğin gün ki yaralarımı;
Sarmak için pusuya yatmış bekliyorum...

Umut Çetinkaya

03.05.2008