Çıkmaz Sokaklarım....

Çıkmaz sokaklardayım...
Her taraf karanlık;bürünmüş sokaklara mahzen sessizliği...
Tökezliyorum her atışta adımımı sensiz bu yollarda...
Kaldırımlar bomboş, karanlığın üstünde sanki perdeli yıldızlar geçiyor...

Çıkmaz sokaklar...
Nereye dönsem aynı, kimi görsem sen....
Dünya dönerken sen uzaklaşıyordun ellerimden....
Bulutlar usulca yer değiştiriyor biterken birgün daha gözlerim yaşlı...
Sisli gecelerin dumanı var hep içimde...
Sen yokken çektim acılarımı birer birer kazıdım yüreğime...
Yokluğunda varlığımda yaşamadığım kadar öldüm sevgilim....

Sahteye boyanmış tüm mutluluklar...
Ve ben o boyanın ufacık bir fırça çiziğiyim...
Kim bilir;
Belki kalbinde bende artık ufacık bir çizik olarak kaldım...

Gece karanlığında açan bir gül olacağım sevdiğim...
Yaşadığım en büyük mutluluk;
Çektiğim en büyük acı...
İmkansızlıklarım seninle çepeçevre olmuş meğer;
Ben farketmemiştim ki...
Masumca sevmiştim gözlerini...
Şimdi geri gelecek misin...
Gözlerimle örteyim seni geleceksen eğer...
Islatmasın ayrılığın soğuk damlaları rüzgarla taranmış saçlarını...
Ve bu şiirle hatırla beni sevdiğim...
Ben hergün gözlerinle doğacağım;
Rüyama geldiğinde hayalinle ellerini tutacağım...
Yanılmışlıklarımın içinde tek gerçeğimsin...
Ve sevilen unutulmadığı gibi;
Seni kalbimde seveceğim.....

Umut Çetinkaya