BEN

Bir ben vardı bu hayatta koskocaman yüreği olan,
Fakat göz göre göre bir hayat enkazında kalan,
Hayalleri bir mum misali nefesinle sönen,
Bir ben vardı bu yalan dünyada sana mahküm olan.

Kim bilir belki tek suçum seni sevmekti,
Belki de seni severken sensiz kalmaktı,
Yada çok sevdiğim bir yalan uğruna karanlığa demir atmaktı,
Ama baştan belliydi bu sevdanın yeri kara topraktı.

Bedenimle ruhum birbirinden ayrılmıştı,
Bedenim kara toprağa, ruhum ise sensizliğin bittiği yere,
Amansız, sonu karanlık, simsiyah bir yolculuğa,
Yelken açmış yüreğim keşkeleri sıralarken sonsuzluğa.

Kara toprağa girerken seni hatırladığım beyaz güller,
İşte o beyaz gül bana kefen oldu,bedenimi çevirdiler.
Bir gün olurda seni unutursam eğer,
Yağan kırmızı karla beraber kırmızı güller solsun...

Bedenim girsede kara toprağa,
Düşsemde dört duvarlı karanlık bir çukura,
Bu acımasız hayata sır olup veda etsemde cana,
Cananımı unutamam bedenim olmasada.

San ma ki bu sevda ateşi küllenip gider,
San ma ki bu yürek bu sevdaya küser,
San ma ki ruhum da bedenim gibi toprağa gider,
Ölsemde kaybolmaz ki yüreğim..

Umut Çetinkaya

Umut Çetinkay'nın Diğer Şiirleri İçin TIKLAYINIZ!