Adamın birisi hiç Allaha inanmazmış. Ateistmiş yani.

Bir gün ormanda gezinirken birden karşısında bir ayı görmüş. Aynı anda ayı da adamı görmüş ve yavaş yavaş yaklaşmaya başlamış. Adam anlamış ki ayı saldıracak. Hemen kaçmaya başlamış. Adam kaçtıkça ayı da onu kovalıyormuş. Adam hızlandıkça ayı da hızlanıyormuş. Derken ayı adama iyice yaklaşmış. Adam bakmış ki kurtuluş yok. Ellerine göğe doğru açmış ve yalvaran bir sesle:

- “Ey Allahım”, demiş. “Biliyorsun, sana şimdiye kadar hiç inanmadım, ömrüm boyunca sana hep isyan halinde oldum. Dünyanın ve evrenin yaratılışını hep bir kozmik olay sonucudur diye inandım. Ama anladım ki şu anda beni bu ayıdan kurtaracak senden başka hiç kimse yoktur. Ama ben senin lütfuna da layık değilim ve senden bir şey istemeye de yüzüm yok. Bunca ile geçen yıllardan sonra dindar biri olmayı istemem haksızlık olur. O yüzden şu ayıya bari iman ver de beni yemesin”, diye dua etmiş.

İşte tam bu anda, ayının adamı ensesinden yakalamak üzere olduğu tam bu anda birden bir sessizlik olmuş. Rüzgar durmuş, ırmak akmaz olmuş, ayı da durmuş. Adam şaşkınlık içinde bir ayıya bir etrafına bakınırken, ayı ellerine göğe doğru açmış:

- Ey Allah’ım, Senin verdiğin rızık ile orucumu açıyorum, şükürler olsun verdiğin nimetlere, sıhhat ve afiyete. Bismillahirrahmanirrahim.